นายสมตั้ม

พูดไม่ออก
ทำไมเราเป็นแบบนี้
ทำไมทำกับเราแบบนี้
จะทำยังไงดี เมื่อคนที่เรารักถูกล่วงเกิน
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาคิดแบบเราหรือเปล่า
เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีใครผิด
ต่างฝ่ายต่างไม่ตั้งใจ ต่างฝ่ายต่างไม่มีสติ
ผมก็ไม่รู้ว่า เขาทั้งสองคนจะมีความรู้สึกยังไงต่อกัน
แต่ผมก็เชื่อในสิ่งที่เธอบอกกับผม
แต่ทำไมเธอต้องเปิดโอกาสให้กับเขาด้วย ในเมื่อเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา

นานมากแล้วที่ไม่ได้แวะมา เวลาแวะมาหาทีไรก็มีปัญหาทุกที
ช่วงนี้รู้สึกแย่จัง ทำไม มันเป็นคำถามที่เป็นชีวิตประจำวันไปแล้ว
เราสองคนเป็นอะไรกัน ทำไมต้องทะเลาะกัน
ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ทำไมคำพูดของคุณมันถึงทำให้ผมรู้สึกแย่
ผมเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้เป็นแบบนี้ ผมไม่เหมือนเดิมแล้วเหรอ
คุณมีอะไรก็พูดมาตรงๆ คำพูดของคุณมันฟังดูเหมือนประชด
ผมขอโทษ ที่ผมทำให้คุณรู้สึกว่าผมเปลี่ยนไป
ผมก็รู้สึกแย่เช่นกันที่เราสองคนเป็นแบบนี้
รู้สึกแย่ ทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้น
ผมเข้าใจนะว่าคุณรู้สึกยังไงกับเขาคนนั้น
แต่ผมไม่ชอบ ที่คุณไปยุ่งเกี่ยวกับเขา
รู้สึกแย่ ที่คุณชอบตัดปัญหา ไม่ยอมแก้ไขมัน
ซึ่งการตัดปัญหา ก็อาจเป็นวิธีการแก้ปัญหาของคุณ
คุณรู้ไหม ตอนนี้ผม รู้สึกชินชากับมันมาก
ผมไม่รู้ว่าคุณรู้สึกเบื่อกับการใช้ชีวิตกับผมบ้างแล้วหรือยัง
จิตใจของผมมันเหนื่อยล้าเหลือเกิน คุณรู้บ้างไหม
ในเวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ผมรู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน
แต่พอเราอยู่ด้วยกัน เราก็ชอบทะเลาะกัน ซึ่งผมก็ไม่ชอบมันเลย
และก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ถึงเราจะทะเลาะกันบ้าง ความคิดเห็นไม่ตรงกันบ้าง
แต่ผมก็ยังรู้สึกดีกว่าที่ผมจะต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้
ขอให้เวลาแบบนี้มันผ่านไปเร็วๆ ผมไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย
สุขสันต์วันลอยกระทงนะ

วันเสาร์ที่ 29 สิงหา 52  หลังจากเกิดเหตุการณ์ขึ้น   
    ความเป็นกับความตายอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียวเอง..เน๊อะ
ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากฉันเลย.....ไม่มีเขา..เราจะอยู่ยังไง
เขาจะเป็นยังไงมั้ง....เขาเจ็บมากมั้ย...แบ่งความเจ็บปวดนั้นมาให้เราได้ไหม
เพิ่งจะได้รับรุ้ความรุ้สึกนี้...ว่ามันสุดแสนจะทรมานใจ...ทำไมเราช่วยอะไรเขาไม่ได้
มันรุ้สึกผิดหลาย ๆ อย่าง .....

    กลับมาบ้านตอน 2.30 โดยประมาณ หยิบเสื้อเขาขึ้นมามีแต่เลือดเต็มไปหมด
มันเจ็บ...จนไม่รุ้จะอธิบายได้ยังไง..จะให้นอนคงนอนไม่หลับแล้ว...อยากไปอยู่กะเขา

    ตั้มรุ้มั้ยว่าตอนที่ยุ้ยดูตั้มที่หมอกำลังช่วยชีวิตตั้มอยู่...ยุ้ยตัวชาไปหมด
แต่ต้องตั้งสติไม่ให้ฟุ้งซ่าน..ไม่ให้ความกลัวเข้ามาครอบงำ...แต่ใจยุ้ยมันสุดแสนจะกลัว
กลัวที่จะสูญเสียตั้มไป...เสียงสำลัก..เสียงเครื่องมือต่าง ๆ ทำไมมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน
มันทำให้ยุ้ยเลือกที่จะไม่ขอนอน...เพราะกลัวที่จะไปนึกถึงภาพนั้น..ภาพที่ตั้มตัวสั่น
มันติดตายุ้ยไปหมด....ยุ้ยเข้าไปหาตั้ม..ยุ้ยกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว..กลั้นมาตลอด
เพราะยุ้ยเห็นเพื่อนยุ้ยอ่อนแอ...ยุ้ยต้องเข็มแข็ง..แต่ยุ้ยเข้าไปหาตั้ม...
ภาพแรกที่ยุ้ยเห็นตั้มมองยุ้ย....ยุ้ยมองตาตั้ม..ยุ้ยทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นตั้มเจ็บขนาดนี้
ยุ้ยถึงได้ร้องไห้ออกมา...แต่ตั้มพูดไม่ได้ได้แต่มองตายุ้ยแล้วบอกผ่านความรุ้สีกมาว่า
"ไม่ต้องร้อง...ตั้มไม่เป็นอะไร.."

    ตอนนี้ยุ้ยร้องไห้ไปพิมพ์ไป..เสื้อยุ้ยมีแต่น้ำตาเหมือนที่เสื้อตั้มมีแต่เลือด
เมื่อไรจะเช้าซักที....รุ้มั้ยว่าตอนนี้ยุ้ยคิดถึงคุณมากที่สุดแล้ว....ถึงจะรุ้ว่าตั้มปลอดภัยแล้ว
   
    นี่มันคือบันทึกความเจ็บปวด..ไม่คิดมาก่อนว่าจะทำ..มันเจ็บปวดกว่าการ
เลิกกัน..เจ็บกว่าการโดนบอกเลิก...ตั้มสัญญาได้มั้ยว่า..จะมีชีวิตอยู่กับยุ้ยนาน ๆ
ไม่ทิ้งยุ้ยไปไหน...ตั้มรุ้มั้ยว่าตอนนี้ยุ้ยนึกถึงใคร...ยุ้ยนึกถึงเรื่องราวของคนที่ตั้มเคยส่ง blog
มาให้ยุ้ยอ่าน..เค้าคงทรมานกว่ายุ้ยร้อยเท่าพันเท่า...การที่เราได้มาเห็นภาพคนที่เรารักเจ็บเจียนตาย
มันทำให้เรารุ้ใจตัวเองเลยว่า...รักเขามากมายแค่ไหน...

นี่ก้อตี 4 แล้ว  อีกไม่กี่ชั่วโมงเองก้อจะได้ไปหาตั้มแล้ว...จได้เจอตั้มหรือป่าวก็ไม่รุ้..แค่มีประตูกลั้นเราไว้
ยุ้ยก้อพอใจแล้ว..มันยังดีซะกว่าที่ยุ้ยจะต้องมานั่งทรมานคนเดียวอย่างนี้...


30  สิงหาคม  2552
    วันนี้ไปเยี่ยมตั้ม...ภาพแรกที่เห็นทำใจไม่ได้เลย...มันรู้สึกได้ว่าตั้มต้องมาเจ็บหนักเพราะยุ้ย
ยุ้ยรุ้ถ้าตั้มพูดได้..ตั้มจะบอกว่ายุ้ยไม่ผิด..จะให้ยุ้ยห้ามความคิดตัวเองคงไม่ได้หรอก.......
คงใช้เวลาอีกหลายวันกลายสัปดาห์กว่าตั้มจะหาย...อาการตั้มดีขึ้นเยอะ..อย่างน้อยวันนี้ยุ้ยก็เห็นตั้มยิ้ม
มันเป็นภาพที่มความสุขมากสำหรับยุ้ย...อย่างน้อยมันก็ลดความรู้สึกเจ็บปวดในใจยุ้ยไปได้
    ยุ้ยรอตั้มนะ...รอตั้มกลับมากอดยุ้ย...กลับมาทะเลาะกับยุ้ยอีก..กลับมาเถียงกับยุ้ย
 ยุ้ยต้องมานั่งคุยคนเดียวกับบันทึกเรื่องราวความเจ็บปวดของตั้มเนี่ย...เหงามากเลยรู้มั้ย
เราคิดถึงคุณมาก....ยุ้ยรักตั้มมากที่สุดแล้วนะ

    คำว่าเป็นห่วง...ใครสามารถที่จำกัดขอบเขตมันได้บ้าง...เราคนหนึ่งละที่ไม่สามารถ
ห้ามหรือหยุดความคิดความรุ้สึกนั้นได้เลย...มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานมาก ๆ ที่ต้องรอเวลา
รอโอกาส...ตอนนี้รู้สึกว่าวัน ๆ หนึ่ง ผ่านไปช้าเหลือเกิน

    ตอนนี้ตั้มคงหลับไปแล้วมั้ง....ฝนตกแรงมากเลย..เหงามากด้วย..คิดถึงตั้มที่สุด
รุ้มั้ยว่ายุ้ยเหงาจนเอาโทสับตั้มโทเข้าโทรสับยุ้ย....แค่ยุ้ยอยากจะรุ้สึกว่าตั้มโทมาหา..แค่นั้นก็พอ

    เมื่อคืนไม่ได้นอน...นอนก้อนอนไม่หลับ...ข้าวปายุ้ยก้อไม่อยากกิน..แต่ก้อกิน
นมลองท้องเอา.....กลัวจะไม่มีแรงไปหาตั้ม...ได้อยู่กะตั้มแวันละสองชั่วโมง....แค่ได้ดูแล
ได้แค่จับมือ..ได้แค่มองตา...แต่มันรับรู้ได้หลาย ๆ อย่าง....ว่าเรารักคุณมากขนาดไหน


วันที่ 31 สิงหาคม 2552

    วันนี้วันที่สองแล้ว...ที่ตั้มนอนโรงบาล...อาการของตั้มดีขึ้นมากแล้ว
สบายใจขึ้นเยอะเลย...ตั้มยิ้มได้แล้ว...ดีใจที่สุดเลย...แล้วก็เหงาที่สุดด้วย
ตั้มก็คงเหงากว่ายุ้ยอีก  คงจะหลายเท่าด้วยซ้ำ..นอนอย่างเดียว
ยุ้ยภาวนาให้ตั้มหายเร็ว ๆ กลับมาหายุ้ยเร็ว ๆ  เหงาจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
ทุกวันนี้ก้อได้แต่คิดว่าเมื่อไรจะเที่ยง...แล้วอยากจะให้เวลามันหยุดเดินไปเลย
พอบ่าย..ก้อคิดอีกว่าเมื่อไรจะหกโมง...เฮ้อ...จะร้องไห้

    ยุ้ยโหลดหนังไว้เยอะเลย...กะดูกับตั้มอาทิตนี้ซะหน่อย...
ปกติเวลานี้เราคงคุยกันแล้วเน๊อะ...ยุ้ยต้องมานั่งคุยคนเดียวแทน...
ยุ้ยผิดเอง...ที่ให้ตั้มไป..ผิดเองที่พูดอะไรไปไม่คิด...ยุ้ยผิดเอง

3 กันยายน 2552

    ตั้มออกจากโรงบาลแล้ว....แต่เราทะเลาะกัน...ตั้มไม่เคยใส่อารมกับยุ้ย
อาจจะมีบางแต่มันไม่เหมือนครั้งนี้...ครั้งนี้มันทำให้ยุ้ยเจ็บจิง ๆ ...ตั้มอาจจะมองว่า
มันเป็นเรื่องเล็ก...แต่สำหรับยุ้ย  ยุ้ยอาจจะไม่ได้ยิน ไม่มีใครเคยพูดแบนี้กลับยุ้ยเลย
ส่วนใหญ่ยุ้ยจะเป็นฝ่ายพูดใส่คนอื่นตลอด...คราวนี้ยุ้ยรู้สึกแล้ว  เมื่อมาโดนกับตัวเอง
มนทุกแค้น..ทั้งคิดว่าตั้มเป็นใครถึงมาพูดกับยุ้ยแบบนี้...ยุ้ยเสียใจจริง
ก้อแค่อยากบอกให้รุ้ไว้....ว่ายุ้ยรู้สึกอย่างไง...ต่อไปยุ้ยจะพูดอะไรออกคงจะคิด
ถึงใจคุณอื่นมากขึ้นก้อได้...จากเหตุการณ์ครั้งนี้มันอาจจะคอยเตือนใจยุ้ยตลอด

ความรู้สึกแปลกๆมันยังอยู่ในสมองผมเสมอมา ความรู้สึกที่ว่า ทำไมเขาทั้งสองยังเป็นห่วงกัน เขาทั้งสองยังคุยกัน ทำไมเธอยังคงเป็นห่วงเขา แต่ผมก็คงห้ามความรู้สึกของเธอไม่ได้หรอก ได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องช่วย ผมก็ๆได้แต่หวังว่า มันคงจะดีขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป

นานแล้วนะที่ผมไม่ได้แวะมาที่แห่งนี้ ที่ๆผม มีความรู้สึกมากมายเก็บไว้ ที่ๆผมได้ทบทวนตัวเอง ที่ๆทำให้ผมร้องไห้ ที่ๆทำให้ผมรู้รึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว วันนี้เป็นวันหนึ่งที่อยู่ในช่วงของการสอบ ผมเหนื่อยเหลือเกิน ความรักของเธอกับผมนั้นก็ยังคงเป็นไปอยู่ ผมยังเธอเสมอ และก็รักเธอมากขึ้นด้วย จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา เหตุการณ์ที่ทำให้ผมต้องเกือบตาย เหตุการณ์ที่เกือบพรากผมไปจากคนที่ผมรัก แต่เหตุการณ์นี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้ว ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ผมอยากจะบอกกับเธอว่า ผมรักเธอมาก และก็จะรักเธอตลอดไป ดั่งเช่นทุกวันนี้ที่ผมรู้สึกอยู่

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ผมพยายามไม่ข้องเกี่ยวกับมัน วันนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ไม่ได้สูบบุหรี่ เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะ

02:16 18/08/2552

คืนนี้ ทำไมมันหนาวเหลือเกิน มันเหมือนว่าเราห่างกันไกลแสนไกล วันนี้ ผมรู้สึกแย่ ผมเพิ่งรู้ ว่าคุณรอผมอยู่ รอผมกลับมา ผมคิดไปว่า คุณคงไปเที่ยว คงไม่อยู่รอผมกลับมา แต่ผมรู้แล้วว่า คุณเป็นห่วงผมมากขนาดไหน และอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณหงุดหงิด ผมขอโทษและยอมรับต่อการกระทำของผม คำขอโทษของผมมันอาจไม่มีค่าพอต่อความรู้สึกของคุณที่เสียไป แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังรักและเชื่อมั่นในตัวคุณเสมอมา หลับฝันดีนะ สุดที่รักของผม ผมยังคงรักคุณดังเช่นวันแรกที่เราได้รักกัน

ความรู้สึกในคืนนี้ทำไมมันดูเหงาเหลือเกิน ในช่วงเวลาแบบนี้ เรามักจะได้คุยด้วยกัน คืนนี้อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน คิดถึงเสียงของคุณ คิดถึงคำต่อว่าของคุณ คิดถึงเสียงหัวเราะของคุณ คิดถึงรอยยิ้มของคุณ คิดถึงกลิ่นกายของคุณ ผมไม่สามารถบรรยายมันลงมาเป็นตัวหนังสือได้หมด ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณมันมากมายซะเหลือเกิน ผมคงพูดได้เพียงสั้นๆว่า "ผมรักคุณ และก็จะรักคุณตลอดไป"